-

boson : nihil est sine ratione

Jak wykuwała się ruska stal…

A. Vinius - Autoportret - circa 1700

___

Pamiętacie może moją notkę o tym jak, z bardzo wydatną pomocą (części kalwińskiej) walońskich specjalistów i flamandzkich przedsiębiorców, Szwedzi stali się stalowym mocarstwem? Trzeba mi wrócić do tych czasów i podobnych „inspiracji”, które z kolei dały odpowiedni impuls Moskalom. Zanim o tym zacznę, warto zaznaczyć ważną wówczas różnicę między Moskwą a Sztokholmem – Moskale byli wtedy praktycznie całkowicie sterowani z zewnątrz – do mojej o tym notki wypada mi teraz dorzucić taki oto „niewinny” cymes:

The All-Joking, All-Drunken Synod of Fools and Jester (1692–1725) was a club founded by Peter I of Russia. The group included many of Peter's closest friends, and its activities centered mostly around drinking and partying. The group was not without controversies; some of its parodies against the Church in particular were heavily criticized.”

Odnajdujemy w tym „zabawnym” klubie dobrze znane nam postaci: niezastąpionego Patryka Gordona (który ciągle czeka na dedykowany mu cykl notek…) czy Franza Leforta. A także niejakiego Andrzeja Viniusa (Андре́й Андре́евич Ви́ниус):

„Vinius was the son of a Dutch merchant Andries Winius, who in 1627 associated with Isaac Massa and went to Moscovia as a grain trader. In 1628 he married Geertruid van Rijn. In 1632, during the time of Michael of Russia, he settled in Russia to found a water-powered ironworks in Tula, Russia, and in Serpukhov. Then he seems to have forced his wife to become either Greek Orthodox, or Russian Orthodox. Their son Andrew was raised to speak besides Dutch, also Russian and German; he knew French, Polish and Latin too, which he later taught to Peter the Great. Around 1664 Vinius married an aristocratic Russian woman. He became the translator of his second cousin Nicolaas Witsen in 1665, visiting the country in the company of Jacob Boreel. Witsen became his long life friend with their common interesting in cartography. …

He then headed, together with his brother, the Post Office, becoming the first Russian Postmaster in 1675. So he was able to send secretly maps and all kind of antique objects to Witsen. … Vinius was also the one who, after the Azov campaigns, arranged the parade into Moscow under a pagan arch that bewildered many Muscovites.

During the Great Northern War, after the Battle of Narva, Russian artillery was reduced to almost nothing. Peter appointed Vinius to the post of Inspector of Artillery and ordered to produce more cannon. Upon the Tsar's order and against the wishes of many Russians, Vinius melted down many of the church bells of Russia and even ordered beating-by-knout of the iron founders who were working too slowly. By melting a quarter of the church bells in Russia, eight months after the end of the Battle of Narva Vinius managed to produce hundreds of cannon to send to the Russian army.

Despite his old age, on Peter's command, he also went into Siberia to look for potential new mines, and ended up establishing several ironworks beyond the Ural Mountains. In 1700 and in 1706 he came to the Dutch Republic. Vinius had lost all of his land and goods, because of a conflict with Alexander Danilovich Menshikov. Vinius tried to connect the Greek- or Russian Orthodox and Dutch Reformed church. In 1709 Vinius was back in Moscow and received back his property. In 1712 his house burned down; his wife died in the fire.”

Ów tatuś naszego Andrzeja, też Andrzej, już w 1632 dostał od cara Michała, wraz z niejakim Peterem Marselisem** (z antwerpskiego rodu hugenotów, a jakże) wyłączność na stawianie owych hut żelaza w Tule. W ciągu kilku lat powstało tam metalurgiczne „zagłębie”. Oczywiście przy wydatnej pomocy niezastąpionych walońskich mistrzów tego fachu…

A w owej Tule z czasem nastał potężny ród Demidowa, Nikity Demidowa.

___

**) Peter Gawryłowicz Marselis urodził się w 1602 w Rotterdamie w rodzinie kupieckiej Gabriela Marselisa, który przybył do Rosji za Borysa Godunowa i otworzył biuro handlowe w Moskwie, w towarzystwie Isaaca Amena. Za Michaiła Fiodorowicza przynieśli ogromne korzyści skarbowi i pomagali, znając języki, rosyjskim ambasadorom za granicą.

Peter Gawryłowicz spędził dzieciństwo w Hamburgu. W 1629 przeniósł się do Moskwy i rozpoczął działalność gospodarczą. Był właścicielem monopolu na połów ryb w Morzu Białym i Barentsa, realizował projekt „Kontrakt na maszty z Moskwy” kupił i sprzedał Holandii las okrętowy. Marcelis zainwestował również w rozwój hutnictwa górniczego, poszukiwanie nowych złóż, budowę fabryk. Peter Gawryłowicz odrestaurował zakłady hutnicze w Tuli, zbudował cztery zakłady w dzielnicy kaszirskiej i innych regionach Rosji. Od 1639 był partnerem przemysłowym Holendra Andriesa Denisowicza Viniusa.

W 1638 otrzymał miano гости (kupca zagranicznego) za różne usługi. W 1644 wraz z teściem Filimonem Akemą otrzymał prawo do budowy fabryk żelaza w północnej Rosji. Cztery lata później Peter Gawryłowicz został wysłany do Danii ws. mariażu duńskiego księcia Waldemara z córką Michaiła Fiodorowicza, Iriną Michałowną. Był także pierwszym, który przywiózł róże "wielopłatkowe" do Rosji... Zmarł w 1672 w Moskwie.

https://ru.wikipedia.org/wiki/Марселис,_Пётр_Гаврилович

https://ru.wikipedia.org/wiki/Марселис_(купцы)

 



tagi: rosja  holandia  walonia  kalwiniści 

boson
16 marca 2019 14:35
3     591    3 zaloguj sie by polubić
komentarze:
Maryla-Sztajer @boson
16 marca 2019 17:48

Wreszcie sobie porządnie przeczytałam. Bardzo ten przemysł ciężki w Rosji ciekawy. 

.

 

zaloguj się by móc komentować

genezy @boson
16 marca 2019 19:42

Pogański łuk- no tak, to wreszcie definiuje tych patriotycznych świrów.

zaloguj się by móc komentować


zaloguj się by móc komentować