-

boson : nihil est sine ratione

Paderewski i jego pasierb Wacek czyli papierosowy biznes

Capture d’écran 2018-10-13 à 12.22.40.png New York Times donosi...

___

Zanim wrócę do naszego senatora z Honolulu, muszę tu przypomnieć drugą żonę Ignacego Paderewskiego:

"Helena Maria Paderewska z domu Rosen, primo voto Górska (ur. w 1856 r., zm. 16 stycznia 1934 w Riond-Bosson)... pochodziła z rodziny spolonizowanych inflanckich Niemców, rodziny baronów Rosen. Jej pierwszym mężem był pianista Władysław Górski, z którym miała syna. Przez lata żyła w konkubinacie z przyszłym drugim mężem Ignacym Janem Paderewskim i opiekowała się Alfredem - jego sparaliżowanym synem z pierwszego małżeństwa z Antoniną Korsak. W 1895 r. podjęła starania w Warszawie o unieważnienie pierwszego małżeństwa z Górskim. Jej adwokaci podnieśli dwie przyczyny: brak zgody jej ojca na małżeństwo (była niepełnoletnia [miała 18 lat]) oraz ślub w parafii, do której nie należało żadne z małżonków.

Kiedy próby unieważnienia małżeństwa powiodły się, 31 maja 1899 r. poślubiła wdowca Paderewskiego, który w okresie od 16 stycznia do 9 grudnia 1919 r. sprawował funkcję premiera II RP. Zgodnie z opinią wielu osób ówczesnej epoki Helena Paderewska wywierała duży wpływ na politykę męża."

"W r. 1877 urodziła syna Wacława Ottona. Od jesieni 1878 przebywała wraz z mężem przez kilka miesięcy w Egipcie. Najprawdopodobniej jeszcze przed podróżą do Egiptu Helena poznała 18-letniego absolwenta Instytutu Muzycznego Ignacego Paderewskiego, który wystąpił wspólnie z jej mężem na koncercie w Resursie Obywatelskiej w Warszawie w dn. 6 X 1878. W lecie 1879 Paderewski wraz z Górskim, z którym był zaprzyjaźniony, urządził małe tournée po uzdrowiskach Królestwa. W następnych latach pozostawał w kontaktach towarzyskich z Górskimi, którzy w r. 1885 przenieśli się do Paryża. Pomagali oni Paderewskiemu w urządzeniu koncertu w Paryżu w marcu 1888, a Górski wielokrotnie występował z nim w kilku najbliższych sezonach. W r. 1889 Paderewski za namową Górskiej przekazał pod jej opiekę swego 9-letniego, chorego na niedowład nóg syna z pierwszego małżeństwa, Alfreda. Przywiązanie Paderewskiego do Górskiej przerodziło się w miłość. Związek ich trwał od r. 1891. W wyniku starań Górskiej o unieważnienie małżeństwa (i niewątpliwie też rozległych stosunków Paderewskiego) Sąd Arcybiskupi w Warszawie 17 XII 1898 uznał małżeństwo Władysława i Heleny Górskich za nieważne...

Jako żona premiera P. rozwijała w Polsce żywą zakulisową działalność polityczną. Wywierała duży wpływ na decyzje podejmowane przez Paderewskiego zarówno w sprawach osobistych, jak i publicznych. Współpracownicy Paderewskiego, jak J. K. Orłowski lub Sylwin Strakacz, dbali przede wszystkim o przychylność P-iej, nie szczędząc jej hołdów. P. ostro traktowała osoby, w których wyczuwała współzawodników lub co gorsza przeciwników męża, jak np. ministra skarbu Leona Bilińskiego który utrzymywał, że P. «posiadała więcej zmysłu politycznego, niż jej fantastyczny małżonek» i że to ona «właściwie rządziła w Polsce za męża lub za jego pośrednictwem». "

Otóż tuż przed opuszczeniem Ameryki w 1919, kiedy Paderewski już został premierem, Ludwik Hammerling założył tam “Poland Export Corporation” której prezesem uczynił... jakżeby inaczej - Wacława Ottona, przybranego syna Paderewskiego. Zapewnił przy tym owego Wacka że roczne z niej dochody będą co najmniej 100 000 USD (dzisiaj to ponad 3 mln) z czego 25% pójdzie na jego konto. W maju tego roku Wacek prosi listownie matkę aby wydębiła od premiera Paderewskiego pismo oficjalnie wspierające działalność jego "korporacji". W szczególności domagał się zapewnienia "wszelkich dostępnych środków transportu" dla jej towarów oraz jej przedstawicieli.

W lipcu tuż przed podróżą z Hammerlingiem do Polski, Wacek donosi matce iż uzyskali kontrakt z American Tobacco Company na dostawę papierosów wartych 1 milion ówczesnych USD... Wreszcie 21 sierpnia Hammerling opuszcza USA razem z Wackiem - jak twierdzi Górski w pasie na brzuchu Ludwik wiezie 250 000 dolarów w gotówce - patrz u góry. Tymczasem 27 listopada pada rząd Paderewskiego a już w lutym 1920 cały ten "eksportowy" biznes takoż. No i w marcu Wacek daje sprawę do sądu w Nowym Jorku domagając się tych ponad 20 tysięcy USD obiecanych przez Hammerlinga.

No, ale Hammerling wtedy już kręci interesy na konto Witosa, o czym trochę już tu było...

CDN



tagi: polska 

boson
13 października 2018 12:41
7     716    4 zaloguj sie by polubić
komentarze:
boson @boson
13 października 2018 17:55

I tak to się plecie - kiedy z kolei Ignacy miał 18 lat to półgrecka Helena (była córką Władysława Rosena i nie znanej z imienia i nazwiska Greczynki z Korfu) i miała ich 22, no i rocznego Wacusia

zaloguj się by móc komentować


S80 @boson
13 października 2018 18:13

Ciekawe jaki miał H. udział w poparciu Narutowicza przez PSL Piast

zaloguj się by móc komentować

boson @S80 13 października 2018 18:13
13 października 2018 18:34

dobre pytanie - Biskupski niestety nic o tym nie pisze...

zaloguj się by móc komentować

S80 @boson 13 października 2018 18:34
13 października 2018 20:05

Szkoda, że nie napisali kiedy Zamoyski wysłał depeszę.

"Latem roku bieżącego jedno z warszawskich pism radykalnych wytoczyło cały szereg zarzutów senatorowi Hammerlingowi, powołując się między innemi na depeszę Maurycego hr. Zamoyskiego do Warszawy: "Hamerling indwiduum ogromnie podejrzane". Pod koniec listopada zainteresował się tą sprawą sąd marszałkowski. A w międzyczasie kiedy już o wszystkiem wróble ćwierkały na drzewach, ten sam senator Hammerling, nie bez wiedzy sejmu i senatu, towarzyszył ministrowi Kucharskiemu w podróży do Paryża i Londynu" [chodziło pożyczkę]. (1923)

zaloguj się by móc komentować

boson @S80 13 października 2018 20:05
13 października 2018 20:30

a, o tych pożyczkach - jutro!

zaloguj się by móc komentować

boson @boson
30 października 2018 13:14

W rządzie Paderewskiego ministrem przemysłu i handlu był szwagier Karola Jaroszyńskiego - Ignacy Szczeniowski:

Ur. 14 VI w Kapuścianach (pow. bracławski) na Podolu w rodzinie ziemiańskiej, był synem Stanisława i Julii z Jaroszyńskich... Od r. 1871 studiował S. w Belgii na uniw. w Gandawie. W r. 1872 wstąpił do prowadzonej przy uniwersytecie specjalistycznej szkoły sztuk i rękodzielnictwa i w r. 1873 otrzymał tam z wyróżnieniem stopień inżyniera. Wrócił następnie do kraju i został administratorem majątków wuja, Józefa Jaroszyńskiego. Po jego śmierci w r. 1885 zarządzał tymi majątkami samodzielnie, a od ok. r. 1900, wraz z kuzynem Karolem Jaroszyńskim (zob.), m.in. cukrownią w Gniewaniu (pow. winnicki) i tamtejszymi kamieniołomami. W Kapuścianach założył w r. 1888 cukrownię i na jej potrzeby wybudował kolej wąskotorową łączącą się z linią Kijów–Odessa; wg projektu kijowskiego architekta Aleksandra Szille wzniósł tam także pałac w stylu gotyku angielskiego, w którym później zgromadził m.in. rzeźby wykonane przez Edwarda Wittiga. W r. 1890 wraz ze Stanisławem Piątkowskim skonstruował wirówkę ciągłą, wykorzystywaną w procesie produkcji cukru, którą opatentował w r. 1893. Wspierał inicjatywy kulturalne i społeczne.  Po r. 1894 wszedł S. do komitetu budowy kościoła św. Mikołaja w Kijowie i do r. 1907 współfinansował jego wykończenie. Na podstawę odsłoniętego 24 XII 1898 pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie (projektu Cypriana Godebskiego) podarował szary granit z kamieniołomów w Gniewaniu. W r. 1898 przekazał 10 tys. rb. na potrzeby powstającej Politechn. Kijowskiej. Został członkiem protektorem założonego 17 XI 1906 Tow. Miłośników Historii w Warszawie, a w lutym r.n. wszedł do komitetu gub. podolskiej, zbierającego fundusze na wykup ziemi i przekazanie jej zubożałej szlachcie. W Kijowie był prezesem Tow. Cukrowników, Tow. Wzajemnych Ubezpieczeń Cukrowników i członkiem zarządu giełdy; w Petersburgu zasiadał w Zarządzie Wszechrosyjskiego Związku Cukrowników oraz zarządach różnych banków. W marcu 1911 wszedł do powołanego wtedy Podolskiego Przemysłowego Tow. Akcyjnego w Kijowie (z siedzibą w Winnicy). Cukrownią w Gniewaniu zarządzał do r. 1912, a do r. 1914 reprezentował Rosję w stałej komisji międzynarodowej ds. taryf celnych. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej został S. zaproszony do udziału w pracach komisji ekonomicznej, działającej w ramach polskiej delegacji na konferencję pokojową w Paryżu; w komisji pracował do podpisania traktatu wersalskiego, formalnie do 1 VII 1919. Utraciwszy w trakcie rewolucji majątki na Ukrainie, już tam nie wrócił, lecz osiadł na stałe w Warszawie, gdzie przyjął propozycję premiera Ignacego Paderewskiego i 12 VIII t.r. objął po Kazimierzu Hąci stanowisko ministra przemysłu i handlu. Kontynuując politykę gospodarczą poprzednika, starał się podtrzymać produkcję przemysłową, m.in. górnictwo i hutnictwo w Zagłębiu Dąbrowskim. Łagodził protesty pracownicze, doprowadzając do przejściowego przejęcia przez rząd kontroli nad zadłużonymi kopalniami (m.in. kopalnią «Hrabia Renard» w Sosnowcu). Przy ministerstwie powołał Radę Przemysłowo-Handlową. Wraz z Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim oraz ministrem WRiOP Janem Łukasiewiczem brał udział 20 X 1919 w oficjalnym otwarciu Akad. Górniczej w Krakowie. Dn. 4 XII t.r. podał się do dymisji wraz z rządem.  Po zakończeniu wojny polsko-sowieckiej wszedł S. w r. 1921 do rad nadzorczych warszawskich Tow. Ubezpieczeń: «Polonia» (do r. 1922) i «Piast» (do r. 1923). Wykorzystując swe doświadczenia, został w r. 1922 członkiem zarządu cukrowni w Zakrzówku (pow. janowski); był też członkiem zarządu cukrowni w Przeworsku; z tych funkcji ustąpił w r. 1923. Zmarł 29 X 1932 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Był odznaczony holenderskim Krzyżem Komandorskim Orderu Orańsko-Nassauskiego.  S. był dwukrotnie żonaty; w małżeństwie zawartym 9 VII 1885 z kuzynką Anną Jaroszyńską (1865–1901), siostrą Karola Jaroszyńskiego, miał synów Karola, w okresie międzywojennym pracownika MSZ, i Stanisława (zm. 1914) oraz córkę Julię (zm. 1918), zamężną Pogorską. W drugim małżeństwie (od r. 1913) z Laurą Gadomską miał synów: Jerzego, Ignacego i Jana."

 

 

 

 

 

zaloguj się by móc komentować

zaloguj się by móc komentować