-

boson : nihil est sine ratione

Antypolska propaganda Szujskiego i Godunowa czyli knowania bojarów

Iwan Groźny zszedł ponoć podczas gry w szachy z Bogdanem Bielskim

___

Pomimo wielu długo podtrzymywanych hipotez dotyczących Dymitra, nie był on
wynikiem polskiego spisku czy jezuickiej konspiracji. Chociaż Dymitr rozpoczął z Rzpltej kampanię na rzecz rosyjskiego tronu, król Zygmunt III, jezuici i samolubni polscy panowie nie byli źródłem planu pretendenta; wykorzystali to po prostu. Źródłem planu pretendenta był spisek pośród rosyjskich wielmożów. Zmartwychwstanie carewicza było ewidentnie związane z walką Borysa Godunowa z jego bojarskimi przeciwnikami. Po tym, jak w Rosji zaczęły krążyć pogłoski o przetrwaniu carewicza Dymitra, car Borys zastosował surowe i tyrańskie środki przeciwko podejrzanym przeciwnikom. Kiedy Dymitr w końcu ujawnił się w 1603 w Rzpltej, car Borys otwarcie oskarżył bojarów o zorganizowanie machinacji pretendenta. Faktycznie istnieje sporo dowodów łączących pretendenta z klanem Romanowów. Jest też kilka dowodów związku pomiędzy planem pretendenta a Bogdanem Bielskim; klan Nagoja mógł być również zaangażowany**. Wszystkie te bojarskie rodziny ucierpiały z rąk Borysa Godunowa, a ocalali członkowie prawdopodobnie weszli w jakiś tajny sojusz przeciwko niemu. ...Wrogowie cara Borysa byli świadomi paskudnych plotek o nim jako królobójcy i ogólnego obniżenia jego legitymizacji z powodu klęski głodu. Wskrzeszając Dymitra, przeciwnicy cara mieli nadzieję jednocześnie „udowodnić”, że car Borys był uzurpatorem i zapewnić akceptowalną alternatywę w osobie „cudownie zachowanego” carewicza...

W 1602 w czasie klęski głodu mała grupa „mnichów”, w tym przyszły pretendent Dymitr, uciekła z Moskwy do Rzpltej; Otrepjew był bez wątpienia jednym z tych zbiegów. Ucieczka owych „mnichów” bardzo zdenerwowała patriarchę Hioba, który podejmował żmudne, ale nieudane próby powstrzymania ich przed przekroczeniem granicy. Po tym jak pretendent ogłosił swoją obecność w Rzpltej i zaczął szukać pomocy w dochodzeniu praw do tronu rosyjskiego, sztab patriarchy Hiob sfabrykował kunsztowne historie o tym, dlaczego Otrepjew uciekł za granicę i podawał się za Dymitra. Jedna z nich głosiła, że podczas służby u patriarchy Otrepjew parał się czarną magię i wyparł się Boga. Podobno został skazany na wygnanie i dożywotnie zamknięcie przez patriarchę i zgromadzenie biskupów, ale jakoś udało mu się uciec do Rzpltej. Taka historia herezji i czarów została specjalnie zaprojektowana, by zdyskredytować pretendenta...

Po zamordowaniu cara Dymitra w 1606 uzurpator Wasyl Szujski rozpaczliwie potrzebował „udowodnić”, że Dymitr był oszustem. Jedną z technik, których użył, było wymuszenie zeznań sekretarza cara Dymitra, Jana Buczyńskiego, że zmarły car był naprawdę owym złym mnichem, Griszką Otrepjewem. Co ciekawe, jednak car Wasyl nie podjął wysiłku, by sfabrykować matkę Otrepjewa, jego wujka, lub brata, aby pomóc w kreacji tego spisku. Agenci Szujskiego zbadali propagandę cara Borysa przeciwko Dymitrowi, ale nie byli w stanie znaleźć w niej wartościowych elementów, więc postanowili wyprodukować nowe dokumenty, aby „udowodnić”, że zmarłym carem był Otrepjew...

W rzeczywistości car Borys wysłał trzech mnichów, aby zdemaskowali Dymitra jako Otrepjewa (lub zamordowali go) podczas jego inwazji na Rosję. Jednak co najmniej jeden, a być może wszyscy trzej, w końcu stwierdził, że pretendent naprawdę był Dymitrem. Propaganda związana z Wasylem Szujskim (i źródła pod wpływem tej propagandy) wielokrotnie twierdziła, że ​​wielu ludzi rozpoznało Otrepjewa, gdy triumfalnie wkroczył do Moskwy, i dlatego wielu jego przeciwników zostało potajemnie zabitych. W tych plotkach nie ma absolutnie ani krzty prawdy.

Wielu współczesnych otwarcie szydziło z niezdarnej propagandy identyfikującej pretendenta jako Otrepjewa. Kilku współczesnych twierdziło wprost, że widziało Otrepjewa za życia Dymitra lub po zamachu na nim i potwierdziło, że Dymitr zdecydowanie nie był owym mnichem. Kapitan Jacques Margeret, francuski żołnierz, który przez wiele lat mieszkał w Rosji i zajmował wysokie stanowiska zarówno u cara Borysa, jak i cara Dymitra, stanowił szczególnie istotne wyzwanie dla teorii Otrepjewa jako pretendenta. W książce, którą napisał w 1607, Margeret twierdzi, że ​​Otrepjew był starszy od Dymitra i wciąż żył po zabójstwie Dymitra. Kilka innych źródeł zgadza się z jego twierdzeniami. Ponadto Margeret zwrócił uwagę, że car Dmitrij nie zachowywał się jak oszust obawiający się zdemaskowania, nawet po tym, jak dowiedział się o spiskach przeciwko niemu. Inne źródła potwierdzają tę obserwację. Margeret zauważył, że ​​uzurpator Szujski był zmuszony do zamordowania cara Dymitra by się go pozbyć, ponieważ nie było sposobu, aby absurdalne oskarżenia skierowane przeciwko niemu były wiarygodne dla opinii publicznej. Wbrew propagandzie Szujskiego, nie było ludowego powstania przeciwko carowi Dymitrowi. W rzeczywistości tylko kilkuset mężczyzn było zaangażowanych w spisek, aby go zabić.

Chester DUNNING, Slavic Review, Cambridge University Press (2001)

CDN

**) Ivan died in Belsky's arms of a stroke when they sat down to play chess. There are indications that Ivan entrusted Belsky with his younger son Dmitry Ivanovich. 

After the death of Ivan, a number of boyar parties emerged. Bogdan Belsky sided with the Nagoys (relatives of Maria Nagaya, the tsarina). Boris Godunov was the only influential boyar to offer protection to Belsky. After the exile of Dmitry Ivanovich and the Nagoys to Uglich, the frontrunning boyars joined their efforts in their struggle against Bogdan Belsky, inciting the citizens of Moscow. He was blamed for the death of Ivan and accused of plotting to murder Feodor I in order to transfer power to Boris Godunov or even seize it himself. On hearing the news of Belsky's removal to Nizhny Novgorod (1584), the Muscovites calmed down. They didn't know, however, that he had been sent there as a voivode...

Godunov's death in 1605 contributed to Belsky's return to Moscow. Kissing the icon on the day of False Dmitry I’s arrival in Moscow, he tried to convince the Muscovites of the latter’s royal origins. Later on, False Dmitry I would bestow the rank of boyar upon him. When Vasili IV came to power, he sent Belsky away from Moscow to Kazan as a voivode. It is still unknown whether Bogdan Belsky pledged allegiance to Wladislaus IV or not, but his name was not on list of those who had been asking for mercy from the Polish king Sigismund III Vasa and his son. When in 1611 the citizens of Kazan decided to swear allegiance to False Dmitry II (also known as Thief of Tushino), Belsky tried to talk them out of it and refused to submit to the impostor. For this, he was killed by a mob in 1611.

pl.wikipedia.org/wiki/Maluta_Skuratow



tagi: rzeczpospolita  polska  rosja 

boson
6 kwietnia 2019 11:31
16     635    4 zaloguj sie by polubić
komentarze:
boson @boson
6 kwietnia 2019 12:07

Ivan died in Belsky's arms of a stroke when they sat down to play chess. There are indications that Ivan entrusted Belsky with his younger son Dmitry Ivanovich. 

After the death of Ivan, a number of boyar parties emerged. Bogdan Belsky sided with the Nagoys (relatives of Maria Nagaya, the tsarina). Boris Godunov was the only influential boyar to offer protection to Belsky. After the exile of Dmitry Ivanovich and the Nagoys to Uglich, the frontrunning boyars joined their efforts in their struggle against Bogdan Belsky, inciting the citizens of Moscow. He was blamed for the death of Ivan and accused of plotting to murder Feodor I in order to transfer power to Boris Godunov or even seize it himself. On hearing the news of Belsky's removal to Nizhny Novgorod (1584), the Muscovites calmed down. They didn't know, however, that he had been sent there as a voivode...

Godunov's death in 1605 contributed to Belsky's return to Moscow. Kissing the icon on the day of False Dmitry I’s arrival in Moscow, he tried to convince the Muscovites of the latter’s royal origins. Later on, False Dmitry I would bestow the rank of boyar upon him. When Vasili IV came to power, he sent Belsky away from Moscow to Kazan as a voivode. It is still unknown whether Bogdan Belsky pledged allegiance to Wladislaus IV or not, but his name was not on list of those who had been asking for mercy from the Polish king Sigismund III Vasa and his son. When in 1611 the citizens of Kazan decided to swear allegiance to False Dmitry II (also known as Thief of Tushino), Belsky tried to talk them out of it and refused to submit to the impostor. For this, he was killed by a mob in 1611.

zaloguj się by móc komentować

boson @boson 6 kwietnia 2019 12:07
6 kwietnia 2019 12:14

Старший из двух сыновей дворянина Якова Лукьяновича Скуратова-Бельского и племянник известного опричника Малюты Скуратова. Сподвижник Ивана Грозного в последние годы, был его агентом в разных дипломатических поручениях (в частности, в переговорах с Англией)...

В марте 1611 года в Казани воевода Богдан Бельский, отказавшийся принести присягу Лжедмитрию II, был убит толпой горожан под руководством дьяка Никанора Шульгина.

В августе 1618 года царь Михаил Фёдорович приказал арестованного дьяка Никанора Шульгина отправить из Москвы в ссылку в Сибирь. Н. Шульгин был доставлен в Тобольск и заключен в тюрьму. В августе 1619 года по царскому указу Никанор Шульгин был освобожден из заключения и принят на службу в Тобольске. Его сыновья, дети боярские Иван и Яков Шульгины, были переведены из Тюмени и Туринска в Тобольск, где также поступили на службу.

zaloguj się by móc komentować



Maryla-Sztajer @boson
6 kwietnia 2019 15:45

To jest bardzo ciekawa możliwość. 

.

 

zaloguj się by móc komentować

boson @Maryla-Sztajer 6 kwietnia 2019 15:45
6 kwietnia 2019 17:47

Различные источники дают разные даты смерти Марии Фёдоровны: 1608, 1610, 1612. Однако сохранившееся в Кремле надгробие гласит:

«Лета 7116 (1611) месяца июня в 28 преставися раба божия инока царица Маря Феодоровна всея Русии царя Ивана»[8].

zaloguj się by móc komentować


boson @boson
7 kwietnia 2019 10:28

ot.

Toyah przypomniał ważne wydarzenie:

 

zaloguj się by móc komentować

Magazynier @boson
7 kwietnia 2019 12:05

To ciekawe że nawet 19 wieczny grafik (ciekawe kto to zacz) tak się zasugerował historią Dymitra, że przedstwił go jako prawie bliźniaka Iwana IV Groźnego:

zaloguj się by móc komentować


boson @boson 7 kwietnia 2019 10:28
7 kwietnia 2019 23:22

Kajze mi sie podziol
moj synocek mily?
Pewnie go w powstaniu
zle wrogi zabily.
Wy niedobrzy ludzie,
dlo Boga swietego
cemuscie zabili
synocka mojego?
Zodnej jo podpory
juz nie byda miala,
chocbych moje stare
ocy wyplakala.
Chocby z mych lez gorkich
drugo Odra byla,
jesce by synocka
mi nie ozywila.
Lezy on tam w grobie,
a jo nie wiem kandy
choc sie opytuja
miedzy ludzmi wsandy.
Moze nieborocek
lezy kay w dolecku,
a moglby se lygac
na swoim przypiecku.
Ej, cwierkejcie mu tam,
wy ptosecki boze,
kiedy mamulicka
znalezc go nie moze.
A ty, boze kwiecie,
kwitnijze w okolo,
niech sie synockowi
choc lezy wesolo

fragment Pieśni ludowej z opolskiego.

zaloguj się by móc komentować

boson @boson 7 kwietnia 2019 10:28
4 maja 2019 17:19

dwie-pogadanki-z-targow#110088

a za ten denny poziom valser w końcu stąd wylatuje... hej

zaloguj się by móc komentować

stanislaw-orda @boson
4 maja 2019 19:27

Nikołaj Puszkin (wnuk poety Aleksandra) napisał szkic, który w edycji polskiej (tłumaczenie Tymon Terlecki) opublikowanuy został w numerze 824 z 1962 roku na łamach londyńskich "Wiadomości".

Szkic nosi tytuł  "Dymitr Carewicz czy Dymitr Samozwaniec?", gdzie Autor, czyli N. Puszkin wyjaśnia sprawę carewicza Dymitra.

Oto jeden z istotnych fragmentów ww. szkicu:

"HISTORIA efemerycznego panowania Dymitra I (1605-1606) zapewne pozostanie na zawsze jedną z tych zagadek w które obfitują dzieje wszystkich narodów i co do których można wyrażać tylko mniej lub bardziej uzasadnione przypuszczenia. Zanim podejmę jej rozważenie sądzę, że będzie pożyteczne powiedzieć coś o okolicznościach, kt6re popchnęły mnie do szczególnego zajęcia się tą interesującą sprawą. Po pierwsze: moi przodkowie odegrali w niej ważną rolę i walnie przyczynili się do sukcesu przedsięwzięcia Dymitra. Po drugie: pewnego dnia Żukowskij, syn sławnego poety, w mojej obecności opowiedział memu ojcu ze w toku poszukiwań historycznych natknął się na dokumenty wyjątkowej wagi, dotyczące niezaprzeczalnej autentyczności Dymitra, tak niesłusznie uznanego przez historię oficjalną za samozwańca. Zdając sobie doskonale sprawę z ważności tych dokumentów Żukowskij postanowił przedstawił je natychmiast carowi Aleksandrowi III. Car przejrzał je z największym zainteresowaniem i po namyśle powiedział: - Już za późno na to żeby zmieniać historię." 

zaloguj się by móc komentować


zaloguj się by móc komentować