-

boson : nihil est sine ratione - Leibniz... a wyżej, żonkile 和紙 - Słodkowska

Anglia w punkcie zwrotnym

Charles_II_of_England_in_Coronation_robes.jpg

**

__

23 maja 1660 roku Karol wylądował w Dover, powracając do Anglii po 9 latach nieobecności. 29 maja król wkroczył do Londynu (tę datę uznaje się za dzień Restauracji). Karol zapowiedział amnestię dla zwolenników Cromwella, z wyjątkiem tych, którzy odegrali poważniejszą rolę w procesie i egzekucji jego ojca. Większość z nich została stracona jeszcze w 1660 roku przez powieszenie, utopienie czy poćwiartowanie. Reszta spędziła wiele lat w więzieniach. Ciała Cromwella, generała Henry’ego Iretona i przewodniczącego sądu nad Karolem I Johna Bradshawa ekshumowano i powieszono. …

Zgodne rządy króla Karola II i Parlamentu trwały przez ponad 10 lat, by w latach 70. ulec pogorszeniu. Wpływ na to miała polityka zagraniczna króla, polegająca na wspieraniu katolickiej Francji oraz działania króla w kwestiach religijnych. Pierwszym zadrażnieniem była „Deklaracja Pobłażliwości” (Declaration of Indulgence) z 1672 r., w której król Karol nadał protestantom niezwiązanym z Kościołem Anglikańskim równe prawa jak anglikanom. Parlament jednakże uznał to za pierwszy krok na drodze do równouprawnienia katolików i zablokował ustawę. Od tej pory stosunki na linii król-Parlament stawały się coraz chłodniejsze. …

Napięcie osiągnęło punkt kulminacyjny w 1678 r., kiedy to Parlament postawił w stan oskarżenia hrabiego Danby. W owym 1678 r. większość Anglików chciała wojny z Francją, ale Karol prowadził tajne negocjacje z Ludwikiem XIV. W zamian za sporą sumę pieniędzy Karol gwarantował neutralność Anglii. Do negocjacji we Francji został wysłany właśnie Danby. Na jego nieszczęście Izba Gmin dowiedziała się o tej misji i oskarżyła Danby’ego o zdradę stanu. Hrabiemu groził proces przed Izbą Lordów. Chcąc chronić hrabiego Karol II w styczniu 1679 r. rozwiązał Parlament. …

Kolejną kością niezgody między królem i Parlamentem była kwestia sukcesji. Parlament 1679 r. robił wszystko, aby na tronie Anglii nie zasiadł katolicki król. Hrabia Shaftesbury (jeden z członków Kliki) przygotował Exclusion Bill (Ustawę o wykluczeniu), która wykluczała księcia Yorku z sukcesji. W oczach protestantów kandydatem na króla był James Scott, 1. książę Monmouth, najstarszy z nieślubnych dzieci Karola II.

Exclusion Bill przyczyniła się do podziałów na angielskiej scenie politycznej i wyodrębnienia się partii politycznych, które przetrwały do dziś. Zwolennicy ustawy, zwani „petycjonistami” (Petitioners), przekształcili się w partię wigów (ob. Partia Liberalna), natomiast jej przeciwnicy zwani „abhorrerami” (Abhorrers), przekształcili się w partię torysów (ob. Partia Konserwatywna). …

Karol zmarł w 1685 r. po czterech dniach agonii. Do czuwających przy jego łożu dygnitarzy i członków rodziny w pewnym momencie powiedział: Umieram niezwykle długo. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie. Przyczyną śmierci była uremia, powstała w związku z niewydolnością nerek. Do łoża umierającego przyprowadzono księdza Johna Huddlestona. Karol zdecydował się przejść na katolicyzm. Zmarł niedługo później 8 lutego 1685 r. Jego następcą został książę Yorku jako Jakub II w Anglii i Jakub VII w Szkocji. Jego niepopularne rządy trwały do 1688 r., kiedy to został obalony przez chwalebną rewolucję i zmuszony do ucieczki do Francji.”

Polski punkt zwrotny też ma wtedy miejsce. Przy czym, w owym 1685 Ludwik XIV postanawia wyrzucić hugenotów z Francji i historia nabiera bardzo, bardzo mocnego przyśpieszenia...

___

**) Obraz z 1661: Koronacja Karola II „by John Michael Wright, a portrait painter in the Baroque style. Described variously as English and Scottish, Wright trained in Edinburgh under the Scots painter George Jamesone, and acquired a considerable reputation as an artist and scholar during a long sojourn in Rome. There he was admitted to the Accademia di San Luca, and was associated with some of the leading artists of his generation. He was engaged by Archduke Leopold Wilhelm of Austria, the governor of the Spanish Netherlands, to acquire artworks in Oliver Cromwell’s England in 1655. He took up permanent residence in England from 1656, and served as court painter before and after the English Restoration.  A convert to Roman Catholicism, he was a favourite of the restored Stuart court, a client of both Charles II and James II, and was a witness to many of the political maneuverings of the era. In the final years of the Stuart monarchy he returned to Rome as part of an embassy to Pope Innocent XI.” 

______

PS. „Napięcie osiągnęło punkt kulminacyjny w 1678 r.” czyli spisek papistowski… patrz notka poprzednia.

PPS. Ówcześni sekretarze stanu (Northern Dept.):

Sir John Trevor (1626 – 28 May 1672) was a Welsh politician who sat in the House of Commons at various times between 1646 and 1672. …  After filling several public positions under the Commonwealth and Protectorate he was a member of the council of state appointed in February 1660 and under Charles II, he rose to a high position. Having purchased the office of secretary of state he was knighted and entered upon its duties towards the end of 1668, just after he had helped to arrange an important treaty between England and France. Trevor predeceased his father by a year, dying on 28 May 1672.

The Honourable Henry Coventry (1619–1686) was an English politician who was Secretary of State for the Northern Department between 1672 and 1674… In 1671 he was again sent on an embassy to Sweden, and in 1672 he was appointed Secretary of State for the Northern Department, transferring to the Southern Department in 1674. …

During the Popish Plot, while the nerve of his colleague, Joseph Williamson, cracked under the strain, Coventry generally maintained his composure, but he was concerned at the public hysteria: „the nation and the city are in as great a consternation as can be imagined.” His cynical, sceptical nature, like Charles II’s, disinclined him to believe in the Plot [ha,ha], and he was particularly wary of the notorious informer William Bedloe. During the Exclusion Crisis, he was one of the first to warn that any attempt to bar the Duke of York from the succession might lead to civil war: „if that Prince go into another place, it must cost you a standing army to bring him back.”

Sir Joseph Williamson, PRS (25 July 1633 – 3 October 1701) was an English civil servant, diplomat and politician who sat in the House of Commons of England variously between 1665 and 1701 and in the Irish House of Commons between 1692 and 1699. He was Secretary of State for the Northern Department 1674-9. …

In 1673 and 1674 he represented his country at the Congress of Cologne, and in the latter year he became Secretary of State for the Northern Department, having practically purchased this position from Arlington for £6,000, a sum that he required from his successor when he left office in 1679. In 1677, he became the third President of the Royal Society, but his main interests, after politics, were in antiquarian rather than in scientific matters.

Just before his removal from the post of Secretary of State, he was arrested on a charge of being implicated in the Popish Plot, but he was at once released by order of Charles II. Williamson was a particular target of the informers because he was one of the few Ministers who openly disbelieved in the Plot: when Israel Tonge first approached him with „information”, Williamson, who believed that Tonge was insane, gave him a „rude repulse”. As for the other informers, several of whom were members of London’s criminal underworld, his efficient intelligence service probably told him everything necessary about their characters. For this reason, the King, who was equally sceptical about the Plot’s reality, wished to retain his services, at least in the short term. The actual charge made against Williamson, of commissioning Roman Catholic army officers, was entirely spurious since these officers were intended for foreign service.

Williamson’s nerve began to give way under the strain of the Plot, and he soon became a political liability. Charles finally dismissed him after he gave orders to search Somerset House, the Queen’s official residence, without the King’s permission; the King, „in great anger” told him that „I marvel at your effrontery in searching my house… your head is turning…..I do not wish to be served by a man who fears anyone more than me”. Danby was suspected by many of having a part in Williamson’s downfall, as he was said to have taken offence at Williamson’s recent marriage to Lady Clifton, a wealthy widow and cousin of the King. …

He has been described as one of the great English civil servants of his time, and is credited with building up an intelligence service as efficient as that which John Thurloe had operated under Oliver Cromwell. Despite his gifts he was not popular, being described as dry, formal and arrogant, an uncertain friend and a harsh employer. On the other hand, his will, in which he remembered all those who had a claim on him, suggests that he did not lack a certain generosity of character; and he was capable of lifelong friendships, notably with Samuel Pepys.”

Robert Spencer, 2nd Earl of Sunderland, KG, PC (5 September 1641 – 28 September 1702) was an English nobleman and politician of the Spencer family. An able and gifted statesman, his caustic temper and belief in absolute monarchy nevertheless made him numerous enemies. He was forced to flee England in 1688, but later established himself with the new regime after the Revolution of that year. …

He was Gentleman of the Bedchamber from 1673 to 1679, before being invested a Privy Councillor and appointed Secretary of State for the Northern Department in 1679. At the same time he served as Ambassador Extraordinary to Paris. …

Lord Sunderland also served as Lord Lieutenant of Staffordshire during the minority of Lord Shrewsbury until 1681. That year, he was dismissed by Charles II, due to his opposition of the Duke of York’s succession; Charles was outraged by Sunderland’s vote for the Exclusion Bill, which he described as „the Kiss of Judas”. Presently Sunderland regained the King’s confidence (through the principal royal mistress, the Duchess of Portsmouth). Intermittently, between 1682 and 1688, he served as Secretary of State for the Southern Department, Lord Lieutenant of Warwickshire, and Lord President of the Council; in 1687, he signed the King’s grant of religious freedom for the Brenttown (Brenton) tract in Prince William County, Virginia, to encourage settlement of French Protestants. The same year he openly embraced the Roman Catholic faith, insincerely, it would seem, and merely to please the King.



tagi: imperium  herezja 

boson
14 lipca 2018 09:27
6     719    5 zaloguj sie by polubić
komentarze:

boson @boson 14 lipca 2018 09:35
14 lipca 2018 09:51

..."the five tyrannising lords" czyli pierwsza chunta zwana Kliką...

zaloguj się by móc komentować


boson @boson
14 lipca 2018 15:22

przy okazji, dojście Gierka do władzy w 1970:

  • 9 grudnia:
    • Warszawa: podpisano układ o podstawach normalizacji pomiędzy PRL a RFN.
  • 12 grudnia – ogłoszono podwyżkę cen produktów żywnościowych i obniżkę cen lekarstw, telewizorów, lodówek i pralek.
  • Grudzień 1970 – bunt robotniczy w Polsce w dniach 14-22 grudnia (strajki, wiece, demonstracje) głównie w Gdyni, Gdańsku i Szczecinie.
  • 14 grudnia – grudzień 1970: robotnicy ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina odmówili podjęcia pracy i wielotysięczny tłum przed południem udał się pod siedzibę Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku.
  • 15 grudnia – grudzień 1970: grupa robotników podpaliła budynek Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku.
  • 16 grudnia – grudzień 1970: w Gdańsku milicja i wojsko zaczęły strzelać do stoczniowców idących do pracy.
  • 17 grudnia:
    • grudzień 1970: masakra na przystanku Szybkiej Kolei Miejskiej Gdynia Stocznia i na ulicach Szczecina.
    • najkrwawszy dzień wydarzeń grudniowych 1970, zwany Czarnym Czwartkiem: rankiem wojsko ostrzelało robotników w rejonie przystanku Szybkiej Kolei Miejskiej Gdynia Stocznia; symbolem tamtych zdarzeń jest fikcyjna postać Janka Wiśniewskiego, którego autentycznym pierwowzorem był zastrzelony 18-letni stoczniowiec Zbyszek Godlewski.
  • 20 grudnia – grudzień 1970: Władysław Gomułka został odsunięty od władzy. Edward Gierek został pierwszym sekretarzem KC PZPR.
  • 22 grudnia:
    • w Szczecinie strajkujący podpisali porozumienie z władzami wojewódzkimi, co stanowiło koniec wydarzeń grudniowych.
  • 23 grudnia – Piotr Jaroszewicz objął stanowisko premiera rządu.
zaloguj się by móc komentować

boson @boson
14 lipca 2018 15:24

ot.

Nie Aga, ale tym razem Iga mistrzynią Wimbledonu jr!

zaloguj się by móc komentować

boson @boson
15 lipca 2018 09:46

@coryllus i inni chłopcy i dziewczynki z tutejszej piaskownicy - jesli serio myślicie, że to ja pracowicie nabijam sobie licznik, to odsyłam @parasol - może on was z tego zawstydzającego stanu wyciągnie, bo sami wstydu przecież nie znacie

no, a jeśli to był tylko taki zabieg "defamacyjny", to radzę przy niedzieli coś sobie przemyśleć

zaloguj się by móc komentować

zaloguj się by móc komentować