-

boson : nihil est sine ratione

„Taki był Bazyli Wielki”

Kościół i klasztor św. Ducha z 1612 r. (od 1796 r. cerkiew prawosławna śś. Piotra i Pawła) w Mińsku.

__

Zakon powstał po podpisaniu unii w Brześciu Litewskim w 1596 roku. Założyli go mnisi prawosławni z terytorium Rzeczypospolitej, którzy uznali zwierzchnictwo papieża. Działalność zakonu sprzyjała przejściu na wyznanie katolickie obrządku greckiego prawosławnych mieszkańców Rzeczypospolitej. W 1607 roku metropolita kijowski Józef Welamin Rutski i arcybiskup połocki św. Jozafat Kuncewicz dokonali centralizacji zgromadzeń bazyliańskich...

Do końca XVIII wieku prawie wszyscy greckokatoliccy metropolici kijowscy pochodzili z zakonu bazylianów. W roku 1720 miało miejsce jedno z przełomowych wydarzeń w historii Kościoła greckokatolickiego i zakonu bazylianów. W dniach 26 sierpnia – 26 września obradował w Zamościu synod cerkwi greckokatolickiej. Synod wytyczył nowy kierunek w liturgii greckokatolickiej: latynizacja miała na celu zbliżenie obrządku bizantyjskiego w Kościele unickim do rytu rzymskokatolickiego. Zmiany te podzieliły duchowieństwo greckokatolickie. Stronnictwo, skupione przy soborze św. Jura we Lwowie, rozważało nawet ponowne przejście na prawosławie. Wszystkie monastery greckokatolickie w Rzeczypospolitej synod podporządkował kongregacji bazyliańskiej. Decyzją synodu, zrealizowaną dopiero w 1739 roku, została utworzona Ruska (Polska vel Koronna) Kongregacja Opieki Najświętszej Bogurodzicy...

11 maja 1744 roku Benedykt XIV w breveInter pluris ustanowił nową nazwę kongregacji: Ruski Zakon Świętego Bazylego Wielkiego. (Ordo Sancti Basilii Magni Ruthenorum)[2]. Na początku swojego istnienia bazylianie mieli trzynaście klasztorów (w 1622 roku), do roku 1648 ich liczba wzrosła trzykrotnie – do trzydziestu dziewięciu. W latach 1744–1748 w prowincji litewskiej istniało sześćdziesiąt sześć monasterów z czterysta czterdziestoma sześciu mnichami, w polskiej – sto dwadzieścia dwa klasztory i około sześciuset pięćdziesięciu mnichów. Oprócz tego metropolicie kijowskiemu podlegała archimandria w Supraślu z dwoma rezydencjami i trzydziestoma mnichami. W 1773 roku w prowincji litewskiej było już siedemdziesiąt dwa klasztory (w tym pięćdziesiąt pięć znajdowało się na terenie Białorusi) i sześćset dwunastu mnichów. Największe monastery mieściły się w Połocku, Żyrowicach, Mińsku, Witebsku, BerezweczuBorunachByteniuAntopolu. Istniały również klasztory na terenie współczesnej Rosji – w Smoleńsku i Wierbiłowie pod Jelnią[1].

Pierwszą placówkę edukacyjną bazylianie założyli w 1607 roku w Wilnie, w klasztorze św. Trójcy. Do współpracy zostali zaproszeni karmelici, a w 1621 roku również jezuici. W 1613 roku król Zygmunt III Waza zezwolił zakonowi na tworzenie szkół początkowych i średnich. Językami nauczania były ruski i polski. Bazylianie wprowadzili program edukacji świeckiej na kierunkach teologicznych i humanistycznych.

W XVIII i na początku XIX wieku największe szkoły bazyliańskie miały od trzystu do pięciuset uczniów, co pozwalało im rywalizować w sferze edukacji z jezuitami. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku bazylianie przejęli kilka ich kolegiów. Pod koniec XVIII wieku zakon miał około dwudziestu sześciu uczelni.

Po roku 1772 sytuacja Kościoła greckokatolickiego stopniowo pogarszała się, szczególnie na ziemiach dołączonych do Cesarstwa Rosyjskiego. Administracja zakonu bazylianów w zaborze rosyjskim podupadła, bowiem Rosja zabroniła jakichkolwiek kontaktów z władzami zakonnymi, które po pierwszym rozbiorze pozostały w granicach Polski. Monastery bazyliańskie na ziemiach rosyjskich zostały podporządkowane miejscowym biskupom unickim. Taka polityka w stosunku do administracji Kościoła greckokatolickiego nie zahamowała jego rozwoju. W roku 1801 liczba klasztorów wynosiła osiemdziesiąt pięć, mnichów – siedmiuset trzydziestu dwóch.

Po ostatecznym zlikwidowaniu Rzeczypospolitej, w zaborze rosyjskim wydano szereg ustaw, ograniczających rozwój sieci parafii greckokatolickich. W 1802 roku zakazano wybierania protoarchimandrytów i prowincjałów, w 1804 roku – zjazdu Kongregacji i kontaktów z Rzymem, w 1820 roku – działalności wydawniczej i oświatowej. W 1828 roku Greckounickie Kolegium pod naciskiem rządu przyjęło postanowienie skasowania „zbędnych” monasterów bazyliańskich. Wszystkie wyżej wspomniane ustawy władz rosyjskich miały za cel przywrócenie wyznawców Kościoła greckokatolickiego (w mniemaniu duchownych prawosławnych „schizmatyków”) na łono Cerkwi prawosławnej.

W 1839 roku na mocy postanowień synodu połockiego wszystkie klasztory bazyliańskie w Cesarstwie Rosyjskim zostały bądź zlikwidowane, bądź przekształcone w monastery prawosławne. Postanowienia nie dotyczyły Królestwa Polskiego. W latach siedemdziesiątych XIX wieku zostały zamknięte klasztory również w Królestwie Polskim, ostatnim był monaster w Warszawie, skasowany w 1875 roku[2].



tagi: kościół  rzeczpospolita  polska  ukraina 

boson
21 września 2019 10:18
6     667    3 zaloguj sie by polubić
komentarze:
boson @boson
21 września 2019 10:34

Urodził się w Cezarei Kapadockiej (obecnie w Turcji) w bardzo religijnej rodzinie. Jego rodzicami byli Bazyli i Emilia . Dwaj jego bracia: Grzegorz z Nyssy i Piotr z Sebasty oraz siostra Makryna Młodsza zostali też wyniesieni na ołtarze[a]...

Bazyli jest autorem wielu dzieł teologicznych, w których wykładał zasady wiary i wskazywał na błędy szerzącego się wówczas arianizmu. Jest też autorem jednej z pierwszych reguł zakonnych (bazylianie), która dotrwała do czasów współczesnych, oraz opracował tekstu liturgii eucharystycznej po dziś dzień używanej w Kościołach tradycji bizantyjskiej prawosławnej i greko-katolickiej (por. np. Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-włoskiego) oraz Kościoły orientalne.

zaloguj się by móc komentować

boson @boson 21 września 2019 10:34
21 września 2019 10:37

!! Relikwie znajdują się w Amalfi koło Neapolu, w Wenecji i Brugii...

zaloguj się by móc komentować


tomciob @boson
21 września 2019 12:50

Synod Połocki

Synod połocki – synod Kościoła unickiego w Imperium Rosyjskim, który odbył się w 1839 w Połocku. Władze rosyjskie unieważniły na nim postanowienia unii brzeskiej, a wszystkie parafie i diecezje Cerkwi greckokatolickiej, znajdujące się na terenie zaboru rosyjskiego włączono do struktur Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.

Wcześniej, 22 kwietnia 1828 r., wydano ukaz carski, który nakazywał przekształcenie form organizacyjnych Cerkwi unickiej na takie jak w prawosławiu, upodobniono też liturgię i rozpoczęto indoktrynację duchowieństwa greckokatolickiego.

Po tym synodzie obszar działalności Cerkwi greckokatolickiej wywodzącej się z unii brzeskiej ograniczył się do Chełmszczyzny (tutaj cesarz Aleksander II skasował unię w 1875) i Galicji, a po 1875 r. (likwidacja unickiej diecezji chełmskiej) – jedynie do Galicji, gdzie pod władzą austriacką zaczął się kształtować Ukraiński Kościół Greckokatolicki.

zaloguj się by móc komentować

tomciob @boson
21 września 2019 13:04

http://s.lubimyczytac.pl/upload/books/4820000/4820403/623768-352x500.jpg

źródło

Opis:

"Najważniejszą częścią tej popularyzatorskiej książki jest owoc przyjaźni między chrześcijańskim studentem, Bazylim i jego pogańskim mistrzem retoryki - Libaniuszem. Bazyli, stając się biskupem Kapadocji, dalej podtrzymuje przyjaźń z Libaniuszem i wysyła mu na naukę elitę chrześcijańskiej młodzieży, między innymi swoich kuzynów. Jednocześnie pisze do nich list, w którym poleca sumienne studiowanie literatury pogańskiej, czyli klasycznej. Ukazuje jej uniwersalną wartość dla ludzi wszystkich religii i światopoglądów. Pokazuje antropologię, moralność i ascetykę wspólne dla chrześcijaństwa i klasycznej filozofii greckiej jedynie przez pryzmat motywów z literatury klasycznej (anegdoty o postaciach antycznych, przysłowia, przypowieści). Ten list pod tytułem "Do młodzieży o wykorzystaniu literatury pogańskiej" był ulubionym dziełem humanistów prawosławnych, katolickich i protestanckich i nieprzerwanie, od IV wieku, kopiowano go i wydawano w różnych językach, aż do XXI wieku. W niniejszym wydaniu został on przetłumaczony na nowo z greki.

Po raz pierwszy w historii wydań tego listu został on poprzedzony wymianą korespondencji pomiędzy katolickim biskupem, Bazylim, a jego dawnym mistrzem retoryki, Libaniuszem. Ta epistolografia dotyczy wysyłania uczniów do szkoły Libaniusza.

Obie te części są poprzedzone wstępem historycznym autorstwa Pawła Błażewicza z mapami Marka Gędka. Wprowadzenie dotyczy relacji między chrześcijanami a poganami w starożytności. Autor nie skupia się jednak na prześladowaniach chrześcijan, lecz opisuje przede wszystkim podobieństwo myśli klasycznej z chrześcijańską, spory intelektualne, a także współpracę. To wszystko zostało osnute na kanwie historii osób od Pitagorasa, przez Orygenesa, po Juliana Apostatę".

źródło opisu: Opis autorski

źródło okładki: https://www.piw.pl/wp-content/uploads/2017/11/2413...»

zaloguj się by móc komentować


zaloguj się by móc komentować